SUPERJOANNE

kung hanggang tula lang ako

richard r. gappi

puting lapida itong pintong papel

tuwing dadalaw ka, nagkakapangalan

ang pangungulila, nahahawi

ang mga agiw na napagkit sa mga ukit.

tila umiingit na bisagra ang mga salita

kapag pinatutuloy ang mga ito;

sumisilip naman ang matalas na sinag,

tila balaraw na nilalaslas ang dilim

na nakalupasay sa sahig.

minsan, nagmumulto ang puntod.

pinangangatog ang tuhod.

ngunit muli akong ipapanatag

ng katotohanang nakapinid na

ang ngiti ng lugod,

nakahimlay na ang damdaming

nagpatibok sa puson.

sa ganitong tagpo, lalong

lumalawak ang giwang ng pinto.

sapagkat sa bawat katok ng mga salita

nauulinigan ko ang iyong

mga impit na halinghing at bulong;

sa bawat tulos ko ng taludtod,

pumapatak sa diwa ang malapot na gunita;

at kapag naitundos ko ang imahen,

nakukuyom kahit

ang balangkas ng inyong anino.

kaya unawain ako

kung ito lang ang kayang gawin.

sapagkat tula lang ang naaangkin.

at dito ka lang nagiging akin.

_cybele08a